كند ، و چون عبد ذليل شب و روز بر درگاه ربّ جليل استغاثه كند ، و روز را به روزه بگذراند ، و هر لحظه مترقّب الطاف حق باشد ، دنيا و هوى را پشت سر افكنده و خدا را مدّ نظر آورده ، گاه در قيم و گاه در قعود و گاه در ركوع و گاه در سجود و گاه در تضرّع و مناجات و گاه در تلاوت آيات و گاه در ادعيه و اذكار ، با دل بريان و اشك‌ريزان ، دست طلب ، به سوى خالق برداشته و چشم اميد از هر طرف جز به ربّ مجيد بريده ، خود را از مخلوق بيرون كشيده و هر رشته را گسسته و يكدله به خالق پيوسته ، جز پناه خالق پناهى به خود نديده به هر طرف شتافته ملجائى نيافته ، ناچار گشته به دربار عظمت حق شتافته تا شايد در اين چند روزه مورد لطف و عنايت گردد ، تنها به حبس خود اكتفا نكرده ، بلكه به اعمال مقربه نيز پرداخته تا اگر از حبسش در روز اول مشمول عنايت نشود در روز دوم ، و اگر نه در روز سوم و همچنين مشمول عنايت شود و اگر از جنبه حبس نشد ، به خاطر مسجد مورد ترحم شود . و اگر نشد ، به خاطر روزه ، و اگر نشد ، به خاطر اذكار و عبادات . و اگر نشد ، به خاطر ترك دنيا و ترك هواى نفس ، بالاخره يكى از اينها موجب شود كه مورد عطوفت گردد ، آه آه چگونه